Jest miasteczko na tej ziemi
Małe, skromne, jakich wiele
- rynek, szkoła, parę ulic
I dom blisko przy kościele
W domu tym na pierwszym piętrze
Gdy maj ciepły pachniał bzami
Po raz pierwszy na świat spojrzał
Mały Karol, Lolkiem zwany.
*
*
*
Chciałby uczyć się koniecznie,
Czytać, tworzyć i studiować.
Dobrze – kiwa głową tato –
Pojedziemy do Krakowa.
Czas pożegnać Wadowice,
Kościół w dole, klasztor w górze,
Dom, przyjaciół i… cukiernię
Odwiedzaną po maturze.
*
*
*
Solvay blisko jest Łagiewnik,
Więc wracając ze swej zmiany
Maszeruje do kościoła
Postukując drewniakami
Tam, gdzie Jezus Miłosierny
Do dusz ludzkich mówi w ciszy,
Głos Bożego powołania
Coraz mocniej w sercu słyszy.
*
*
*
W dniu pierwszego listopada
Zaśpiewały w niebie dzwony
- nowy kapłan na Wawelu
Właśnie został wyświęcony.
*
*
*
Właśnie bawią na Mazurach,
Gdy po falach wieść przypływa:
Ksiądz kardynał bardzo pilnie
Do siedziby swej przyzywa.
Próżno opuszczony kajak,
Pasażera wypatruje.
Już się chyba nie doczeka,
Bo biskupem został „wujek”.
*
*
*
Dwóch żeglarzy żeglowało,
W obu wielka była siła.
Pierwszy z nich zwał się Wyszyński,
Drugi z nich zwał się Wojtyła.
Wkrótce obaj wyruszają,
Aby wraz z kardynałami
Wybrać na konklawe w Rzymie
Pasterza nad pasterzami
*
*
*
Długie były to obrady,
A gdy dym popłynął biały
Niecierpliwe tłumy wiernych
Ze zdumienia oniemiały.
Stał przed nimi papież – Polak,
Przybysz z kraju dalekiego.
A w tym kraju wszyscy ludzie
Już modlili się za niego.
Ta modlitwa wciąż z nim była.
Mówił, że mu jej potrzeba.
Z nią odmieniał losy świata,
Z nią przystaną u bram nieba.